Ο Daniel Libeskind

Ο Daniel Libeskind γεννήθηκε και πέρασε τα παιδικά του χρόνια στην Πολωνία το 1946 με την οικογένειά του εβραϊκής καταγωγής που επέζησε από το ολοκαύτωμα. Εκεί ο Ντάνιελ καλλιέργησε ένα πάθος για τη μουσική και αφού τελείωσε τις σπουδές του μετακόμισε στο Τελ Αβίβ του Ισραήλ. Χάρη στη νίκη μιας υποτροφίας που προσφέρθηκε από το Πολιτιστικό Ίδρυμα Αμερικής-Ισραήλ, το αγόρι μετακόμισε στη Νέα Υόρκη όπου, λίγα χρόνια αργότερα, εγγράφηκε στη σχολή αρχιτεκτονικής.

Ο Daniel Libeskind

Ο Daniel Libeskind

Μέσα από μαθήματα που πραγματοποιήθηκαν στο Λονδίνο, ο Daniel Libeskind ξεκινά να διδάσκει σε διάφορα σχολεία του Λονδίνου αλλά και στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ιαπωνία.

Στο 1978 έρχεται το πρώτο του έργο, ένα κεκλιμένο κτίριο που αντιβαίνει στους γεωμετρικούς κανόνες, με την ευκαιρία ενός διαγωνισμού για την ανασυγκρότηση μιας περιοχής του Βερολίνου.

Μετά από λίγα χρόνια ο Ντάνιελ φτάνει επίσης στην Ιταλία, ειδικά στο Μιλάνο, όπου δίνει ζωή σε ένα πειραματικό εργαστήριο. Ο αρχιτέκτονας ορίζει τη χερσόνησο ως μια όμορφη χώρα, ακόμη και αν δεν είναι δυνατή η εκτέλεση του έργου του. Αμέσως μετά από αυτήν την παραμονή στην Ιταλία, αποφασίζει να δεχτεί να εργαστεί στο Λος Άντζελες στο Κέντρο Τεχνών και Ανθρωπιστικών Επιστημών.

Από δω και πέρα, ο Daniel Libeskind ξεκίνησε την καριέρα του ως αρχιτέκτονα που τον οδήγησε να γίνει διάσημος σε όλο τον κόσμο, δημιουργώντας έργα σύγχρονα αλλά ταυτόχρονα σημαντικά σε ιστορικό και πολιτιστικό επίπεδο.

Σχεδιάστε τη φιλοσοφία και τα κυρίαρχα χαρακτηριστικά του Daniel Libeskind

Ο αρχιτέκτονας Daniel Libeskind έχει τη δική του φιλοσοφία σχεδιασμού που βασίζεται στη συνεχή έρευνα για να μην δημιουργήσει ποτέ κάτι ξεχασμένο.
Ορίζει την αρχιτεκτονική ως γλώσσα επικοινωνίας, μέσω της οποίας μπορούν να επιτευχθούν άγνωστες και μυστηριώδεις πτυχές. Σύμφωνα με τον Ντάνιελ, αυτή η τέχνη αφορά πάντα τη μνήμη, ειδικά όταν γίνονται έργα που σχετίζονται με τραγωδίες που έχουν ήδη συμβεί.

Ο Libeskind, σε σχέση με αυτό το θέμα, δημιούργησε δύο έργα που σχετίζονται με την ιστορία, το Εβραϊκό Μουσείο στο Βερολίνο και το Ground Zero στη Νέα Υόρκη.
Ο αρχιτέκτονας ερμηνεύει το χώρο με διαφορετικό τρόπο από τους άλλους.
Στην πραγματικότητα, θεωρεί αυτή τη διάσταση ως κάτι κοινωνικό και πολιτιστικό, που συνδέεται επίσης με τη φαντασία και το αόρατο. Ο χώρος είναι επομένως κάτι που υπερβαίνει αυτό που μπορεί να φανεί και για αυτόν ακριβώς τον λόγο ο Ντάνιελ τους δημιουργεί για να δημιουργήσουν συγκεκριμένα συναισθήματα και αισθήσεις.

Η τέχνη του αρχιτέκτονα ορίζεται από τον εαυτό του ως πολιτική τέχνη που εμπνέεται από τον χρόνο και τις παραδόσεις. Ακριβώς για αυτήν την πτυχή ανοίγει νέους και άπειρους ορίζοντες.


Εμφάνιση 2 αποτελεσμάτων