Τα έργα του OostCampus της Κάρλος Αρόγιο Αρχιτέκτονες σε Oostkamp, Βέλγιο. OostCampus είναι η έδρα της δημόσιας υπηρεσίας, των διοικητικών και κοινωνικών δομών μιας περιοχής στην καρδιά της υπαίθρου γύρω από Μπριζ, ένα πανέμορφο τοπίο που περιγράφεται από δενδροστοιχίες και τα κανάλια, διάστικτη με κάστρα και κτήματα που χτίστηκε κατά τη διάρκεια των αιώνων από πλούσιους εμπόρους από την κοντινή πόλη της Φλάνδρας , και εμπλουτισμένο με διακριτά βιομηχανικά πάρκα με τις εταιρείες υψηλής τεχνολογίας, όπως η Siemens, η Tyco, Εντροπία Ψηφιακή ή EADS.
Στην 1977 τέσσερις δήμους ομαδοποιήθηκαν, Oostkamp, Hertsberge, Ruddervoorde Waardamme και, ως αποτέλεσμα ενός εθνικού δικαίου που καταργούνται οι περισσότερες από 300 κοινό σε όλο το Βέλγιο. Ομαδοποιήθηκαν υπηρεσίες, αλλά οι εγκαταστάσεις ήταν διασκορπισμένα σε διάφορα δημοτικά κτίρια.
Το 2006, η Πόλη απέκτησε 4 εκτάρια γης με εγκαταστάσεις Coca-Cola που κατασκευάστηκαν το 1992, οι οποίες είχαν καταστεί άνευ αντικειμένου. Βρίσκεται 5 λεπτά με τα πόδια από το κέντρο του Oostkamp, 10 λεπτά με το ποδήλατο από τους άλλους πυρήνες και κοντά στην έξοδο του αυτοκινητόδρομου E-40, η γη προσφέρει τη δυνατότητα ομαδοποίησης δημοτικών υπηρεσιών, βελτιστοποιώντας τις συνέργειες και τις κατασκευές μιας κοινής εικόνας.
Το 2008, η Φλαμανδική Κυβερνητική Αρχιτεκτονική (Vlaams Bouwmeester) ξεκίνησε έναν διεθνή διαγωνισμό ιδεών για την κατασκευή του OostCampus, με ένα σύνθημα που παραφράζει τον Magritte: «Ceci n'est pas… een Administratief centrum».
Το βραβευμένο έργο, από το στούντιο σε σκηνοθεσία Carlos Arroyo, επέλεξε μια ριζική επαναχρησιμοποίηση του μεγάλου υπάρχοντος βιομηχανικού κτηρίου, συμπεριλαμβανομένων θεμελίων, δαπέδων, δομών στήριξης, εξωτερικού δέρματος, μόνωσης, στεγανοποίησης και όλων των ανακτήσιμων υπηρεσιών και εξοπλισμού: κεντρικό ηλεκτρικό, σύστημα θέρμανσης, σωλήνες νερού, σωλήνες πυρκαγιάς, αποχέτευση, ακόμη και χώρος στάθμευσης, περίφραξη και πρόσβαση.
Η επαναχρησιμοποίηση του υπάρχοντος αποτελεί θεμελιώδες κριτήριο της αειφορίας. Η "γκρίζα ενέργεια" (ενέργεια που χρησιμοποιείται για την παραγωγή κάτι) συχνά απορρίπτεται ή απλώς αγνοείται. Εάν κατεδαφίσουμε μια υπάρχουσα δομή και χτίσουμε μια νέα, θα χρησιμοποιήσουμε περισσότερη ενέργεια και πόρους από ό, τι το πιο αποδοτικό κτίριο μπορεί να σώσει στη ζωή του.
Για να μεταμορφώσει τη μεγάλη βιομηχανική αίθουσα – με ελάχιστο αποτύπωμα αλλά μέγιστο χωρικό αποτέλεσμα – η Arroyo σχεδιάζει έναν προστατευμένο εσωτερικό δημόσιο χώρο, περιτυλιγμένο σε ένα «φωτεινό τοπίο λευκών νεφών». Λεπτά κελύφη GRG (γύψου και ινών) εκτείνονται στο διάστημα σαν τεράστιες σαπουνόφουσκες. Έχουν πάχος μόνο 7 mm.
Μέσα σε αυτό το τοπίο, ένα σύνολο αρθρωτών συστάδων παρέχει υπηρεσίες και διοικητικούς χώρους, σχεδιασμένους να διευκολύνουν τη σχέση μεταξύ πολιτών και διοίκησης. Η συμμετοχή των πολιτών στη διαδικασία είναι ένα από τα βασικά ζητήματα. Διαφάνεια επίσης: η αίθουσα συνεδριάσεων είναι εντελώς ορατή στο κέντρο του δημόσιου χώρου, οι πληροφορίες είναι προσβάσιμες, μπορείτε ακόμη και να δείτε την ιστοσελίδα του δήμου… και να εισέλθετε φυσικά σε αυτήν για να μιλήσετε με το άτομο που βρίσκεται πίσω της!
Τα υλικά είναι απλά και φθηνά, αλλά επιλέγονται και χρησιμοποιούνται με τέτοιο τρόπο που θέλουμε να τα αγγίξουμε. Ορισμένα στοιχεία είναι φινιρισμένα με τσόχα από ανακυκλωμένα μπουκάλια (PET), το δάπεδο είναι η υπάρχουσα βιομηχανική αποθήκη πολυ τσιμέντου, με τις γραμμές αποθήκευσης, στην οποία τοποθετείται η νέα σήμανση, η προσεκτικά επεξεργασμένη ακουστική.
Η θερμική άνεση επιτυγχάνεται με ελάχιστη προσπάθεια, χάρη στην τεχνική «θερμικών κρεμμυδιών» που βελτιστοποιεί τις κλιματικές ζώνες ανάλογα με τα επίπεδα πρόσβασης και αξιοποιώντας τη θερμική αδράνεια της σόλας.
Η τιμή ανά τετραγωνικό μέτρο του κτηρίου είναι το ένα τρίτο της μέσης τιμής για συγκρίσιμα κτίρια.
Έργο: Κάρλος Αρόγιο Αρχιτέκτονες
Φωτογραφία: Μιγκέλ ντε Guzmán
μέσω: Contemporist
